35 jaar in dienst: Diana Bastiaanse

Na even denken, weet Diana wel een soort top 3 van leuke herinneringen te maken. “Wat ik helemaal te gek vond, waren de korte broeken die ik voor cliënten had gemaakt. We hadden als thema ‘zomermode’ en die korte broeken naaide ik zelf om daarna met de cliënten te beschilderen en een fotoreportage te maken. Toen we dat jaar op kamp gingen, namen twee cliënten die korte broeken mee! Ieder jaar gingen we namelijk op kamp of naar een vakantiepark: heel inspannend, maar de cliënten genoten enorm!”

Verdrietig bij gebakje

Het tweede moment waar Diana aan moet denken, is haar 25-jarig jubileum. “Tijd voor een feestje, dacht ik. Maar toen ik gebakjes uitdeelde, waren er cliënten erg verdrietig. Ze dachten namelijk dat ik niet meer zou komen werken. De band die je dan met elkaar voelt; ik werd er een blij mens van.”

“Een survivaluitje buiten het werk om staat me ook nog goed bij. Dit was georganiseerd om de collegiale banden te versterken. Dat is gelukt! Daar is toen iets moois ontstaan in het team, wat ook weer energie op de werkvloer gaf en geeft.”

Meegegroeid

Diana vindt dat de 35 jaar eigenlijk best vanzelf voorbij zijn gegaan. “Met de diversiteit aan groepen is mijn werk altijd gevarieerd. Natuurlijk zijn er wel eens momenten waarop ik me afvroeg of deze jas me nog wel paste. SDW is altijd meegegroeid in de moderne tijd en medewerkers zijn daar altijd bij betrokken. Vond ik die veranderingen altijd leuk? Nee, niet altijd, maar misschien is het daardoor ook nooit saai geweest. Ook ben ik groepen en werkzaamheden tegengekomen die niet bij mij pasten. Maar daar zijn ook altijd oplossingen voor gekomen.”

“Ik kijk met een warm gevoel terug op de vele mooie werkstukken die ik samen met cliënten heb gemaakt, aangepast aan het ontwikkelingsniveau van de cliënt. De laatste jaren ben ik ook werkzaam in de cliëntenraad; prachtig om hier samen aan te werken, waarbij ik steeds meer náást de cliënten sta. Ik vind het mooi dat we op de Plataan kijken naar de interesse van cliënten en dan samen tot iets komen. Verder heb ik superleuke collega’s leren kennen en mee mogen samenwerken en mogen sparren om tot een mooi geheel te komen.” 

Verzorgende taken

“Niks is zoals het 35 jaar geleden was. Dat is niet erg, maar niet altijd makkelijk. Zo ben ik opgeleid als activiteitenbegeleider en totaal niet als verzorgende. Ik merk dat nieuwe medewerkers toch beter opgeleid worden in die verzorgende taken, terwijl ik er nooit echt ‘goed’ in word. Jammer dat dit weer ten koste gaat van kennis op het creatieve vlak. Maar ook die hele automatisering, ik blijf daar maar in achterlopen. Soms tot hilariteit van mijn collega’s; die kunnen er dan heerlijk om lachen. Maar ja, het kost me dus best veel tijd om dingen op te zoeken of een tekst te typen. Aan de andere kant: mijn handschrift is altijd te lezen.”

Diana merkt dat de werkdruk is toegenomen door de jaren heen. Voor haar is het soms een zoektocht om een goede balans te vinden in het werk. “Het werk blijft boeiend, dat zeker. Ik vind het heerlijk om samen met cliënten tot een mooi proces te komen. Ik durf ook best te zeggen wat ik van zaken vindt. Met de leeftijd komen helaas ook wat gebreken mee. Ik ben geen carrièrevrouw, maar ik hoop nog wat jaren aan mijn werk vast te plakken en vaak met een glimlach naar huis te rijden!”