Stap voor stap krijgt Michael zijn leven terug

“Als ik binnenkom, vraag ik steevast aan Michael: hoe gaat het? Hoe zit je in de wedstrijd?” vertelt Martin. “We nemen de tijd. Vaak gaan we wandelen en dan komen de gesprekken vanzelf.” Samen met collega Pascale en een gedragsdeskundige vormt hij een vast team rond Michael. “We doen het nooit alleen. Er is altijd iemand om op terug te vallen.”

Van ‘ik kan het niet’ naar proberen

In het begin was het lastig. Michael hield de rem erop. “Veel ‘ja maar’ of ‘ik kan het niet’. Dus we maakten de stappen klein. Heel klein”, legt Martin uit. De aanpak is anders dan Michael gewend was. Waar eerder veel werd overgenomen, staat SDW naast hem. Ze zetten hem meer in zijn eigen regie. “Ik dacht vooral: dit gaat mij toch niet lukken”, zegt Michael.

Maar langzaam komt er beweging. Eerst één dag dagbesteding, later twee en nu drie ochtenden. Michael leest weer, bouwt met lego en probeert online dingen uit, ondanks zijn twijfel. “Computeren vond ik lastig, een beetje tricky. Maar ik ben het toch gaan doen.”

Een stap buiten de deur

Soms zit de groei in iets ogenschijnlijk klein. “Een bijzonder moment was voor mij het bezoek aan de kringloopwinkel. Toen ik voor het eerst weer met mijn pinpas betaalde, dat zorgde er echt voor dat ik weer andere stappen kon zetten.” Voor Michael is dit onvergetelijk. 

Het is precies waar Martin op inzet: nét buiten de comfortzone. “We gaan soms naar een boekenwinkel of kringloop. Even eruit.” Dat zijn momenten waarop hij zichzelf uitdaagt. Michael pakt dat inmiddels ook zelf op. Samen met zijn vader.

Meer rust in zijn hoofd

Door begeleiding en medicatie komt er meer rust. Michael merkt het verschil. “Ik kan nu stappen maken. Ik had nooit verwacht dat ik mijn dag en nachtritme op orde zou krijgen.”

Vanuit gedragsdeskundig perspectief kreeg Michael meer inzicht in hoe hij prikkels verwerkt en waarom spanning soms snel oploopt. Met eenvoudige uitleg en herkenbare voorbeelden leerde hij beter begrijpen wat er in hem gebeurt op lastige momenten. Dat gaf rust en vertrouwen om stap voor stap nieuwe dingen te proberen.

Zo bijvoorbeeld ook ademhalingsoefeningen. “In het begin stond ik daar niet voor open”, zegt Michael. “Twee maanden later wel. Het helpt me bij stress of als ik niet meer kan slapen.” Ook persoonlijk begeleider Martin ziet die verandering duidelijk. “Michael staat steeds meer open. Hij probeert dingen en dat is de winst.”

Trots op wat er wél kan

De vooruitgang zit niet in grote sprongen, maar in het tempo dat bij Michael past. “Na een maand of zes zie je dat die kleine stapjes ineens groot worden”, zegt Martin. “Ik ben enorm trots op alles wat hij heeft gedaan.” Michael zelf blijft realistisch. Zijn klachten zijn er nog. “Ik kan wandelen, maar niet zonder pijn. Met migraine ga ik toch door.”

Toch is er iets veranderd. “Ik doe nu dagbesteding, daar werk ik veel met mijn handen. Als ik met mijn hersenen bezig ben, kan ik mijn gedachten verzetten.”

Samen vooruit kijken

Er liggen nog wensen: minder eenzaamheid, meer contact met anderen. Binnenkort start Michael bij een theaterklas. Spannend, maar ook hoopvol. “Ik leer daar meer sociale vaardigheden en omgaan met andere mensen”, zegt hij.

Ook praktisch wordt er vooruit gekeken. Een verhuizing naar Bergen op Zoom staat op de wensenlijst. En Martin? Die blijft naast hem staan. “Luisteren is het belangrijkste. Van daaruit kijken we samen: wat is de volgende stap?”

Michael vat het zelf misschien nog wel het beste samen: “Stel ik zou een paar weken geen begeleiding hebben, dan voel ik me mentaal slecht.” Juist daarom maken die wekelijkse momenten het verschil. Niet door het over te nemen, maar door samen te zoeken, te proberen en steeds weer de volgende stap te zetten.